12 Ocak 2009 Pazartesi

Bir yardım görevlisinin gözüyle Gazze…

Merkezi Britanya'da bulunan Evrensel İslami Yardım (IRW) adlı kuruluşta çalışan Hatem Shurrab Gazze'de yaşadıklarının güncesini tuttu.
  • 27 Aralık

…Saldırılar bir hafta daha devam ederse, doktorlar, yaralıları eski yöntemlerle tedavi etmek zorunda kalacak: Yani anestezi kullanmadan. Acilen takviye getirtmeliyiz.

  • 28 Aralık

…Bombardımanlar yüzünden insanlar evlerinde kalmayı tercih ediyor. Yardım görevlileri de buna dâhil. Kimsenin sonraki bombanın ne zaman düşeceğini bilmemesi işimizi çok tehlikeli kılıyor.

  • 29 Aralık

…En küçükleri Tala, bir patlama duyduğu anda annesine koşuyor. Birçok ebeveyn bunun gök gürültüsü olduğunu söylüyor ama Gazzeli çocuklar sıradan çocuklar değil. Bombayı sesinden tanıyorlar. Güvenlik gittikçe kötüleşiyor…

  • 31 Aralık

İnsanlar dünyanın her yanında yeni yılı kutlamak üzereler. Bu, genellikle insanların gelen yıla dair bir sürü umut besledikleri bir dönemdir. Oysa şu anda Gazze halkının tek umudu, bir sonraki gün hayatta kalabilmek...

  • 2 Ocak

Dünyayla iletişimi olmayan ve ölüm, yıkım ve perişanlığın hüküm sürdüğü bir yerde yaşadığınızda bir hafta çok uzun bir süre gibi geliyor…

  • 9 Ocak

13 gün geçti ama bomba ve füzelerin seslerine alıştığımı söyleyemem. Bugün bombardımanlar çok yoğun olduğu için yardım dağıtamadık… Sözlükte, burada olanlara tam olarak karşılık gelecek kelimelerin bulunduğunu sanmıyorum…

Yazının devamı için tıklayın

2 yorum:

  1. ne kötü dimi arkadaşım hiç birşey yazacak dermanım yok ama bu yazıyı yorumsuz geçemezdim duyarlılığın için sağol...Allah yar ve yardımcıları olsun...

    YanıtlaSil
  2. Teşekkür ederim Melekciğim,bir kez de buradan başın sağolsun demek istiyorum.Rabbim sabır versin sana ve ailene...


    Kızımın rahatsızlığı ve bazı nedenlerden hala arayamadım,kusuruma bakma,en kısa zaman da görüşmek üzere...

    YanıtlaSil

LinkWithin

Blog Widget by LinkWithin

View My Stats